Hoe het begon

Een vriendin van mij zei het vroeger al: “jij bent net een ekster”. Overal waar ik kwam, elk winkeltje of marktje, dook ik al “oeh”-end af op alles wat glom en blonk.
Op een markt in Florence liep dat nog kwalijk af, en moest ik met het schaamrood op de kaken betalen voor 2 glazen stressballen, die ik eigenlijk niet eens wilde kopen, maar alleen even wilde aanraken. Waarna één van beide ballen in scherven kapot viel op de straattegels, en de marktkoopman me met één opgetrokken wenkbrauw duidelijk wist te maken dat hij in ieder geval NIET voor die schade ging opdraaien. Vandaar dat die dingen stressballen heten misschien…maar dat terzijde.

Point is, I like all things shiny. En met mijn handen werken. De kunstacademie is het uiteindelijk nèt niet geworden, maar al zolang ik me kan herinneren ben ik bezig geweest met tekenen, schilderen, kleien, beeldhouwen… noem maar op. En sieraden maken dus. Hoewel dat laatste pas het laatste half jaar weer naar boven is gekomen, nadat ik mezelf flink had overwerkt in de keuken en op andere vlakken in mijn leven. Rustig aan tafel zitten met een kop thee en een muziekje op, fröbelen met stukjes metaal, kraaltjes en bedeltjes…dat deed me eigenlijk best goed. Hoofd leeg, en mijn handen maken vanzelf waar ze zin in hebben.

Langzaam aan ontstond een hele collectie, en riep het ondernemertje in mij: “Eej Fem, kies ‘es! Die dingen moet je gaan verkopen!” Met in mijn achterhoofd de nasleep van een paar jaar mezelf over de kop te hebben gewerkt, heb ik lang moeten nadenken over de juiste formule. Dus zonder teveel druk op mezelf, moeten presteren, met continu een scheef oog naar wat anderen doen, of ervan vinden. Dit is wat ik doe. Met chocola toveren in de keuken, EN mooie dingen maken, zoals deze sieradencollectie. Want daar worden mijn handen blij van. En ik dus ook.